MÜCADELECİ SOSYAL DEMOKRASİ, YENİ PARTİ VE SOSYAL POLİTİKA: DÜNYA DENEYİMLERİ IŞIĞINDA TÜRKİYE İÇİN DEMOKRATİK YENİLENME MODELİ
Author :
Abstract
Bu makale, mücadeleci sosyal demokrasiyi yalnızca otoriterleşmeye karşı siyasal direnç olarak değil, sosyal yurttaşlığı, refah haklarını ve hak temelli sosyal politikayı demokratik dayanıklılığın kurucu unsurları olarak ele alır. İspanya, Yunanistan, Şili, Uruguay, Brezilya, Güney Afrika, Almanya ve Portekiz örnekleri üzerinden sosyal demokrat partilerin baskı dönemlerinde örgütsel meşruiyet, geniş ittifak, yerel yönetim ve sosyal politika araçlarını nasıl kullandığı incelenmektedir. Çalışma, CHP krizi sonrasında yeni parti seçeneğini kopuşçu bir tercih olarak değil, seçilmiş iradeyi, sosyal adalet programını ve demokratik temsil sürekliliğini koruyacak son çare kurucu seçenek olarak değerlendirir. Türkiye için önerilen model, hukuk devleti, yerel demokrasi, bakım rejimi, emek piyasası, barınma hakkı ve sosyal koruma politikalarını bütünleştiren sosyal politika merkezli bir mücadeleci sosyal demokrasi çerçevesidir.
Keywords
Abstract
This article conceptualizes militant social democracy not only as political resistance to authoritarianism, but also as a social policy framework that links social citizenship, welfare rights and democratic resilience. Drawing on the experiences of Spain, Greece, Chile, Uruguay, Brazil, South Africa, Germany and Portugal, it examines how social democratic parties have used organizational legitimacy, broad alliances, local government and welfare policies under democratic pressure. In the Turkish case, the option of a new party after the CHP crisis is treated not as a voluntarist rupture, but as a last-resort constituent strategy to preserve elected legitimacy, social justice and democratic representation. The proposed model combines rule of law, local democracy, care policies, labour-market regulation, housing rights and social protection within a social-policy-centred understanding of militant social democracy.
