Author :
Abstract
Anatomik bölünme edebi metinler içinde parçalanmış genin hücresel sürecini değil parçalanmış öznenin, bölünmüş bilincin ve varoluşsal aktarımın devamlılığını temsil eder. Bu devamlılık kimi zaman bir söz ile kimi zaman bir ses kimi zaman bir koku kimi zaman da bir dokunuş ile kendi döngüsünü ve devinimini oluşturur. Bu yönüyle el, biyolojik bir organ olmanın ötesine taşınarak kültürel, ontolojik ve metaforik bölünmenin aktarıcısı olma konumuna geçer. Çalışma bölünmenin sadece fizyolojik bir parçalanma olmadığını anlatarak bölünmeye zamansal düzlemde bilgi, düşünsel anlamda hafıza, kişilik anlamında kimlik ve duygusal anlamda his değerleri de atfeder. Bölünme bireyin kendinde anlam bulan parçaların başka beden, nesne ve söylemlerde vücut bulması ile değer kazanır. Çalışmada İkinci Yeni şairlerinin anatomik bölünmeye konu olan ve anatomik bölünmeyi içeren şiirleri ele alınmakta ve anatomik bölünmenin metaforik düzlemdeki anlam alanı açığa çıkarılmaktadır. Bunu yaparken elin bölünmüş anlam metaforunu sadece imgesel bir unsur olarak vermek amaçlanmayıp aynı zamanda poetikanın merkezindeki kurucu unsur yönü de verilmek istenmektedir. Bireysel ve toplumsal düzlemdeki varoluşun parçalanmış doğası çalışma içinde verilirken, aynı zamanda yeni anlamlar üreten mekanizması da dönem şiiri içinde işlenmiştir.
Keywords
Abstract
Anatomical division in literary texts does not represent the cellular process of a fragmented gene; rather, it signifies the continuity of the fragmented subject, divided consciousness, and existential transmission. This continuity sometimes establishes its own cycle and movement through a word, sometimes through a voice, sometimes through a scent, and sometimes through a touch. In this respect, the hand moves beyond being a biological organ and assumes the role of conveying cultural, ontological, and metaphorical division. The study explains that division is not merely a physiological fragmentation, but also attributes to it the values of knowledge on the temporal plane, memory in the intellectual sense, identity in terms of personality, and emotion in the affective sense. Division acquires meaning through the embodiment of the parts that find significance within the individual in other bodies, objects, and discourses. The study examines the poems of the İkinci Yeni poets that are concerned with anatomical division and that contain anatomical division, revealing the semantic field of anatomical division on the metaphorical plane. In doing so, the aim is not only to present the metaphor of the hand’s divided meaning as an imagistic element, but also to demonstrate its role as a constitutive element at the center of poetics. While the fragmented nature of existence on both the individual and social levels is presented throughout the study, the mechanism through which it generates new meanings is also explored within the poetry of the period.
Keywords
anatomical division, hand metaphor, İkinci Yeni, fragmented subject, ontological wholeness
